--- vertaald door vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)
BESTEMMING: LONDEN, NEW YORK, CAIRO, TOKIO
Dit is het verhaal van een gewoon jongetje dat Sjakie Stevens heet.
Hij was niet sneller, sterker of slimmer dan andere kinderen.
Hij had geen rijke, machtige of invloedrijke familie.
Eigenlijk hadden ze amper wat te eten.
Sjakie Stevens was de gelukkigste jongen ter wereld.
Alleen wist hij dat nog niet.
Goedenavond, Stevens. - Hoi, papa.
De soep is bijna klaar, schat.
Je hebt zeker niets meegebracht om erbij te doen?
Ach, niets gaat beter bij kool dan kool.
Sjakie, ik denk dat ik iets leuks voor je heb.
Sjakie's vader werkte bij de plaatselijke tandpastafabriek.
Lang werken en weinig verdienen,
maar af en toe waren er leuke verrassingen.
Precies wat ik nodig had.
Wat is het, Sjakie?
Papa heeft het ontbrekende stukje gevonden.
Welk stukje? - Het hoofd van Willie Wonka.
Prachtig. - Het lijkt er goed op.
Denk je? - Denk je? Ik weet het.
Ik heb Willie Wonka zelf nog gezien.
Ik heb nog voor hem gewerkt. - Echt waar?
Klopt. - Klopt.
Klopt. - Ik ben gek op druiven.
Toen was ik een stuk jonger.
Willie Wonka begon met een winkeltje in de Kersenstraat.
Maar de hele wereld wilde zijn snoep.
We hebben meer Wonkarepen en chocolade vogeltjes nodig.
Vogeltjes?
Dan maken we er meer. Hier.
Open maar.
Hij was een genie.
Wist je dat hij chocolade-ijs heeft uitgevonden
dat uren koud blijft zonder diepvries?
Zelfs als je 't in de zon laat liggen, smelt het niet.
Dat is onmogelijk. - Niet voor Willie Wonka.
Lang geleden had hij besloten om een chocoladefabriek te bouwen.
De grootste in de geschiedenis. Vijftig keer groter dan alle andere.
Opa, maak het niet vulgair.
Vertel hem over de Indische prins. Dat hoort hij vast graag.
Je bedoelt Prins Pondicherrie?
Die prins schreef meneer Wonka een brief
en vroeg hem om helemaal naar India te komen
om een reusachtig paleis van chocolade te bouwen.
Er zullen honderd kamers zijn en alles wordt met pure of melkchocolade gemaakt.
Zoals beloofd waren de stenen van chocolade, net zoals het cement.
Alle muren en plafonds waren ook van chocolade gemaakt.
Net als de tapijten, de schilderijen en de meubels.
Het is helemaal perfect.
Maar het zal niet lang meegaan. Eet het maar meteen op.
Onzin. Ik ga mijn paleis niet opeten.
Ik wil erin wonen.
Maar meneer Wonka had natuurlijk gelijk.
Wat later kwam er een snikhete dag.
De prins stuurde een spoedtelegram waarin hij om een nieuw paleis vroeg,
maar Willie Wonka had zo zijn eigen problemen.
Alle andere chocolademakers waren jaloers op meneer Wonka.
Ze gebruikten spionnen om zijn geheime recepten te stelen.
GEHEIM RECEPT
Piepelmans maakte ijs dat niet smelt.
Steekneus kwam met kauwgum die zijn smaak nooit verloor.
En Wardeloos maakte snoep waarmee je enorme ballonnen kon blazen.
Het stelen werd zo erg, dat op een onverwachte dag
meneer Wonka alle arbeiders ontsloeg.
Hij zei dat hij de fabriek voor altijd sloot.
Ik sluit mijn fabriek voor altijd.
Het spijt me.
Niet voor altijd, want nu is hij open.
Als volwassenen dat zeggen bedoelen ze soms 'heel lang'.
Zoals: 'Het lijkt wel alsof we altijd koolsoep eten.'
Vader... - Maar de fabriek ging wel dicht.
En het leek alsof hij voor altijd dicht zou blijven.
Tot er op een dag rook uit de schoorstenen kwam.
De fabriek draaide weer. - Kreeg je je baan terug?
Nee. Niemand.
Maar er moeten toch mensen werken.
Denk eens na, Sjakie.
Heb je ooit iemand zien binnen of buitengaan?
Nee, de poorten zijn altijd dicht. - Precies.
Wie bedient de machines dan?
Dat weet niemand, Sjakie. - Een echt mysterie.
Heeft iemand het hem al gevraagd?
Niemand ziet hem nog. Hij komt nooit naar buiten.
Het enige wat uit die fabriek komt is snoep, verpakt en van adres voorzien.
Ik zou alles doen om nog eens binnen te mogen
en te zien hoe het gaat met die verbazingwekkende fabriek.
Maar dat lukt je nooit. Niemand.
Het is een mysterie, en dat zal het altijd blijven.
Dichter dan jouw fabriekje komen we niet, Sjakie.
Vooruit, Sjakie. Laat je grootouders maar slapen.
Welterusten, opa Jakob. - Welterusten, Sjakie.
Slaap lekker. - Stoel.
Bedankt, schat.
Welterusten, grootvader Willem.
Welterusten, opoe Jakoba. - Niets is onmogelijk, Sjakie.
Goedenacht. - Welterusten.
En die zelfde nacht nog, was het onmogelijke al in de maak.
Beste mensen in de hele wereld, ik, Willie Wonka,
heb besloten om dit jaar vijf kinderen mijn fabriek te laten bezoeken.
Een van deze kinderen zal ook een speciale prijs krijgen,
die groter zal zijn dan je je ooit kunt inbeelden.
Vijf gouden toegangskaarten zijn verstopt in vijf gewone Wonkarepen.
De repen kunnen overal zitten,
in elke winkel, elke straat, elk dorp, in elk land op de wereld.
Zou het niet geweldig zijn,
om een reep te openen en een toegangskaart te vinden?
Ja, maar ik krijg maar één reep per jaar, voor mijn verjaardag.
Dat is volgende week. - Jij hebt net zoveel kans als de rest.
Nonsens. De kinderen die zo'n kaart vinden zijn zij die elke dag een reep kunnen kopen.
Sjakie krijgt er maar één per jaar. Hij maakt geen enkele kans.
Iedereen maakt kans, Sjakie.
Let op mijn woorden, het kind met de eerste kaart is moddervet.
Caspar, hier.
Ik eet een Wonkareep
en ik proef iets dat geen chocolade is,
of kokos, of walnoot, of pindakaas,
of noga, of roomboter, karamel of hagelslag.
Dus ik kijk en ik vind de gouden toegangskaart.
Hoe heb je het gevierd, Caspar?
Ik at meer snoep.
We wisten dat Caspar een toegangskaart zou vinden.
Hij eet elke dag zoveel repen, dat hij er wel een moest vinden.
Moddervet, zoals ik zei. - Wat een walgelijke jongen.
Nog maar vier gouden kaarten over.
Nu er eentje gevonden is, worden ze helemaal gek.
Veruca. Kun je dat even spellen?
Veruca Peper.
Zodra Veruca me vertelde dat ze zo'n gouden kaart wilde,
kocht ik alle repen die ik kon vinden.
Duizenden. Honderdduizenden.
Ik doe in de noten, weet u. Dus ik zei tegen m'n arbeiders:
Goedemorgen, dames.
Vanaf nu pellen jullie geen pinda's meer, maar de verpakking van deze repen.
Drie dagen later hadden we nog steeds niets. Het was vreselijk.
Veruca werd steeds bozer.
Waar is mijn toegangskaart? Ik wil mijn gouden kaart.
Ik vond het gewoon vreselijk om mijn meisje zo ongelukkig te zien.
Dus beloofde ik te zoeken tot ik had wat ze wilde.
En uiteindelijk vond ik een kaart.
Papa, ik wil nog een pony.
Ze is nog erger dan die vetzak.
Dat is niet eerlijk. Ze heeft de kaart niet zelf gevonden.
Maak je niet druk, Sjakie. Die man verwent zijn dochter.
En van verwende kinderen komt nooit iets goeds.
Sjakie, mama en ik dachten
dat je je verjaardagscadeau misschien vanavond al wilde.
Alsjeblieft.
Misschien wacht ik beter tot morgen. - Dat meen je niet.
Samen zijn we 381 jaar oud. Wij wachten niet.
Sjakie, wees niet teleurgesteld als je niet...
Je hebt altijd de chocolade nog.
Nou, dat was het dan.
We delen het. - Nee, Sjakie. Niet je verjaardagscadeau.
Het is mijn reep en ik doe ermee wat ik wil.
Bedankt, schat.
Bedankt, Sjakie.
Even kijken wie 'm gevonden heeft.
'De derde kaart is gevonden door juffrouw Violet Beauderest.'
Dit is maar een deel van de 263 bekers en medailles die Violet heeft gewonnen.
Normaal snoep ik kauwgum, maar toen ik van de kaarten hoorde, begon ik met chocolade.
Ze is erg gedreven. Ik weet niet van wie ze dat heeft.
Ik ben de wereldkauwgumkampioen.
Op dit stukje kauw ik nou al drie maanden. Dat is een record.
Natuurlijk heb ik ook wat gewonnen. Voornamelijk als majorette.
Men zegt dat één kind een bijzondere prijs extra krijgt.
Wie die anderen ook zijn, ik win die prijs.
Zeg eens waarom, Violet. - Omdat ik een winnaar ben.
Wat een akelig meisje. - Afschuwelijk.
Je weet niet waar we 't over hebben.
Libellen?
Net binnengekomen:
De vierde gouden kaart werd gevonden door Joris Teevee.
Je hoefde alleen maar de productiedatum na te gaan,
en rekening houden met het weer en de Nikkei-index.
Een kind kan de was doen.
Meestal begrijp ik 'm niet niet eens.
De jeugd van tegenwoordig, met al die techniek...
Sterf!
Ze blijven niet lang kind.
Uiteindelijk hoefde ik maar één reep te kopen.
En hoe smaakte het? - Geen idee. Ik haat chocolade.
Ga dan maar naar 'n chocoladefabriek, jij klein, ondankbaar...
En die vraag luidt: Wie wint de laatste gouden...
Papa? - Ja, Sjakie?
Waarom ben jij niet op je werk?
De tandpastafabriek heeft me wat tijd vrij gegeven.
Net als zomervakantie?
Ja. Zoiets, ja.
Maar dat was het helemaal niet.
De toegenomen snoepverkoop had geleid tot meer gaatjes
waardoor weer meer tandpasta verkocht werd.
Dat extra geld zou de fabriek gebruiken voor modernisatie,
waardoor meneer Stevens zijn baan kwijtraakte.
We moesten al elk dubbeltje omdraaien. - Je vindt wel ander werk.
Ondertussen zal ik de soep nog maar wat aanlengen.
Geen zorgen, meneer Stevens, onze kansen keren nog wel.
Dat weet ik.
Sjakie.
Mijn geheime voorraadje.
Wij gaan nog één keer proberen om die laatste kaart te vinden.
Wil je daar echt je geld aan uitgeven? - Natuurlijk. Hier.
Ga naar de dichtstbijzijnde winkel en koop de eerste Wonkareep die je ziet.
Breng 'm meteen hierheen, dan maken we 'm samen open.
Wat een brave jongen.
Opa?
Je was in slaap gevallen. - Heb je hem?
Welke kant doen we open? - Doe 't maar snel, als bij een pleister.
Weet je dat een Russisch kind de laatste kaart gevonden heeft?
Ja, dat stond vanmorgen in de krant.
Brave hond. Kom op.
Een reep met marsepeinvulling, alstublieft.
KAART VERVALST - NOG EEN OVER - Wat een lef.
Inderdaad. Zo'n kaart vervalsen, kom op zeg.
Een gouden toegangskaart.
Je hebt Wonka's laatste toegangskaart gevonden.
In mijn winkel nog wel.
Luister, ik koop 'm. Je krijgt 50 dollar en een nieuwe fiets.
Ben je gek? Ik geef 'm 500 dollar.
Verkoop je je kaartje voor 500 dollar, jongeman?
Genoeg! Laat die jongen met rust.
Geef hem aan niemand. Neem 'm meteen mee naar huis, oké?
Dank u.
Mama, papa.
Ik heb 'm. De laatste gouden toegangskaart.
Alsjeblieft.
Lees even hardop voor wat er staat.
'Meneer Willie Wonka groet je, gelukkige vinder van deze kaart.
Hartelijk gefeliciteerd, want ik nodig je uit in mijn fabriek
om een hele dag mijn gast te zijn.'
'Ikzelf, Willie Wonka, zal je rondleiden en je alles laten zien.'
'Als je nadien naar huis gaat,
word je begeleid door een heleboel vrachtwagens,
allen gevuld met alle chocolade die je ooit op kunt.'
'En onthou, één van jullie geluksvogels krijgt een extra prijs,
groter dan je durfde dromen. Hier zijn je instructies:'
'Op één februari, kom je om tien uur naar de poort
Je mag één familielid meenemen om op je te passen.
Tot dan, Willie Wonka.'
Eén februari.
Dat is morgen. - Dus geen tijd te verliezen.
Was je gezicht, kam je haar, poets je tanden, snuit je neus.
En haal die modder van je broek. - Laten we rustig blijven.
We moeten eerst beslissen wie met Sjakie meegaat.
Ik. Laat dat maar aan mij over.
En jij, schat? Zou jij niet willen gaan?
Opa Jacob weet er meer van dan wij.
Maar alleen als hij zich goed voelt.
Nee, we gaan niet.
Een vrouw bood me 500 dollar voor de kaart.
Er is vast nog iemand die meer geeft.
We hebben het geld meer nodig dan de chocolade.
Jongeman, kom eens hier.
Daarbuiten is geld genoeg.
Ze maken elke dag bij.
Maar van deze kaart zijn er maar vijf in de hele wereld
en meer komen er niet.
Enkel een sufferd zou dit voor geld opgeven.
Ben jij een sufferd?
Nee, meneer.
Haal dan die modder van je broek. Jij moet naar de fabriek.
Papa, ik wil naar binnen. - Nog één minuut, lieverd.
Laat de tijd dan sneller gaan.
Zou meneer Wonka u herkennen? - Geen idee. Het is jaren geleden.
Denk aan de prijs, Violet.
Kom binnen, alstublieft.
Kom dichter.
Sluit de poort.
Beste bezoekers,
ik ben vereerd jullie te verwelkomen in mijn nederige fabriek.
En wie ben ik?
Nou...
Willie Wonka, Willie Wonka
De geweldige chocolatier
Willie Wonka, Willie Wonka
Iedereen heeft plezier. Hoera!
Hij is bescheiden, pienter en slim
Hij kan het niet weerhouden
Al die gulheid kan hij niet inhouden
Niet meer inhouden
Willie Wonka, Willie Wonka
Hij gaat jullie straks ontvangen
Willie Wonka, Willie Wonka
Hij is geniaal, het is niet te bevangen
De tovenaar en chocoladekunstenaar
De beste man ooit, geloof me maar
Willie Wonka, daar is hij!
Was dat niet geweldig?
Ik twijfelde nog aan dat middenstuk, maar dat einde...
Wie ben jij?
Dat is Willie Wonka. - Echt waar?
Goedemorgen, zonneschijn.
De aarde groet je.
Gegroet, beste gasten.
Welkom in de fabriek. Ik geef jullie graag een hand.
Mijn naam is Willie Wonka.
Moet u dan niet daar zitten?
Dan kon ik de show niet bekijken, of wel?
Meneer Wonka, ik weet niet of u me nog kent,
maar ik heb hier nog gewerkt.
Was jij zo'n verachtelijke spion die mijn werk probeerde te stelen
om het aan die na-apende schoften te verkopen?
Nee, meneer. - Geweldig. Welkom terug.
We gaan, kinderen.
Wilt u niet weten hoe we heten?
Niet belangrijk. Schiet op, er is nog veel te zien.
Gooi je jas maar ergens.
Het is hier best warm, meneer Wonka.
Dat moet. Mijn arbeiders zijn een heet klimaat gewoon.
Ze kunnen niet tegen de kou.
Wie zijn die arbeiders?
Alles op zijn tijd.
Ik ben Violet Beauderest.
Hoef ik niet te weten. - Eigenlijk wel.
Want ik win de speciale prijs.
Zelfvertrouwen heb je, en dat is belangrijk.
Ik ben Veruca Peper. Aangenaam, meneer.
Ik dacht dat een veruca een wrat was die je op je voetzolen kreeg.
Ik ben Caspar Slok. Ik ben gek op uw chocolade.
Dat zie ik. Ik ook.
Ik had niet gedacht dat we zoveel gemeen zouden hebben.
En jij bent Joris Teevee.
Het kereltje dat ons te slim af was.
En jij hebt gewoon geluk dat je hier bent, nietwaar?
En de rest zijn vast jullie...
Ouders.
Vaders en moeders.
Vader?
Papa?
Oké, laten we gaan.
Wil je wat chocolade? - Graag.
Dan had je wat moeten meebrengen.
Laten we vriendinnen zijn. - Hartsvriendinnen.
Dit is een belangrijke kamer.
Dit is nou eenmaal een chocoladefabriek. - Waarom is de deur dan zo klein?
Om die geweldige chocoladesmaak binnen te houden.
Wees voorzichtig, lieverds.
Hou je hoofd erbij.
Raak niet te enthousiast.
Blijf gewoon heel rustig.
Het is prachtig.
Het is inderdaad prachtig.
Elke druppel in de rivier
is hete, gesmolten chocolade van de beste kwaliteit.
De waterval is het belangrijkst.
Die mengt de chocolade.
Maakt het luchtig en schuimend.
Trouwens, dit is de enige fabriek die chocolade mengt met een waterval.
Neem dat maar van me aan.
Mensen.
Die pijpen zuigen de chocolade op en verspreiden het over de hele fabriek.
Duizenden liters per uur.
Hoe vind je m'n weide? Proef het gras maar eens, toe maar.
Het is zo lekker en verdomd mooi.
Kun je het gras eten? - Natuurlijk.
Alles in deze kamer is eetbaar. Zelfs ik ben eetbaar.
Maar dat heet kannibalisme, lieverds, en wordt op vele plaatsen afgekeurd.
Veel plezier.
Kom op. Smeer 'm.
Jongen.
Alsjeblieft.
Papa, hij zei: 'Veel plezier.'
Waarom bijhouden? Waarom geen nieuwe gum nemen?
Dan zou ik geen kampioen zijn, maar een loser, zoals jij.
Papa, kijk daar eens.
Wat is dat?
Een mannetje.
Daar, bij de waterval.
Er zijn er twee. - Er zijn er meer.
Waar komen ze vandaan? - Wie zijn ze?
Zijn het echte mensen?
Natuurlijk zijn het echte mensen, het zijn Oempa-Loempa's.
Oempa-Loempa's?
Geïmporteerd uit Loempaland. - Dat land bestaat niet.
Meneer Wonka, ik onderwijs aardrijkskunde en ik weet...
Dan weet je ook wat voor een vreselijk land het is.
Het is er één groot oerwoud, bevolkt door de gevaarlijkste dieren in de wereld:
duveldotters en hoornsnoskonkels en die vreselijke reuzenbonktorren.
Ik ging naar Loempaland om nieuwe snoepsmaken te zoeken.
In plaats daarvan vond ik de Oempa-Loempa's.
Ze woonden in boomhutten, hoog boven de wilde beesten.
De Oempa-Loempa's aten enkel groene rupsen, die walgelijk smaakten.
Ze zochten dingen om met de rupsen te mengen zodat die beter zouden smaken.
Rode kevers, de schors van de bong-bong boom.
Allemaal smerig, maar niet zo smerig als de rupsen.
Maar waar ze het meest naar verlangden, was de cacaoboon.
Een Oempa-Loempa had geluk als hij er drie of vier per jaar vond.
Ze smachtten ernaar.
Ze dachten alleen maar aan cacaobonen.
Van die bonen maakt men chocolade, dus ik zei tegen de baas:
'Kom in mijn fabriek wonen.
Je krijgt zoveel cacaobonen als je maar wilt.
Ik wil jullie zelfs betalen in cacaobonen.'
Het zijn geweldige arbeiders.
Maar ze zijn wel erg ondeugend.
Ze maken voortdurend grapjes.
Caspar, m'n jongen, doe dat toch niet.
Hé daar, jongetje.
Mijn chocolade mag niet worden aangeraakt door mensenhanden.
Hij zal verdrinken.
Hij kan niet zwemmen.
Red hem.
Caspar, kijk uit!
Daar gaat hij.
Bel de brandweer!
Het is een wonder dat de pijp groot genoeg is.
Dat is ze niet. Hij vertraagt. - Hij blijft vast steken.
Hij zit al vast, denk ik.
Hij heeft de hele pijp geblokkeerd.
Kijk. De Oempa-Loempa's.
Wat doen ze?
Ze gaan denk ik een liedje zingen, het is dan ook wat speciaals.
Ze hebben al lang geen nieuw publiek meer gehad.
Caspar Slok, Caspar Slok
Dat akelig stuk galgenbrok
Caspar Slok, dik en debiel
Zo gulzig, stom en infantiel
Wij zeiden: Kom, de tijd is rijp
En hoep, daar schiet hij door de pijp
Wees niet bang, het kan geen kwaad
Je weet dat onkruid nooit vergaat
Maar veranderen zal hij zeer
Waarschijnlijk ken je hem niet meer
De raderen draaien rond en glad
De stenen malen alles plat
Dit gulzig zwijn, die enge luis
Heeft iedereen nu graag in huis
Want wie zou er ooit nijdig zijn
Op een stuk lekkere marsepein?
Bravo. Prachtig.
Zijn ze niet heerlijk en betoverend?
Het leek wel ingestudeerd. - Alsof ze het op voorhand wisten.
Onzin.
Waar is mijn zoon? Waar gaat die pijp heen?
Die pijp gaat naar de kamer waar ik heerlijke chocolade aardbeienkaramels maak.
Dus wordt er zo'n chocolade aardbeienkaramel van hem gemaakt
en verkopen ze hem overal per pond?
Dat zou ik niet toestaan. De smaak zou vreselijk zijn.
Stel je voor, een chocolade Caspar Slok-karamel.
Niemand zou zoiets kopen.
Wil jij mevrouw Slok naar de karamelkamer brengen?
Zoek mee naar haar zoon.
Por wat met een lange stok in het grote chocolademengvat.
Meneer Wonka?
Hoe komt Caspars naam in het Oempa-Loempalied, tenzij...
Improviseren is niet moeilijk. Iedereen kan het.
Jij daar, meisje, zeg eens wat.
Om het even wat. - Kauwgum.
Kauwgum is heel erg slecht Kauwgum, dat haat ik echt
Zie je? Net hetzelfde. - Dat is het niet.
Hou nou eens op met mompelen, want ik versta er niets van.
En nou gaan we verder.
Maakten ze echt een grapje? - Natuurlijk.
Met die jongen is alles goed.
Wat is zo grappig?
Dat komt door die cacaobonen, denk ik.
Wisten jullie trouwens dat chocolade de afscheiding van endorfine start?
Zodat je je verliefd voelt.
Dat meen je niet.
Instappen.
Voorwaarts.
Hier.
Dit zal je goed doen. Je ziet er uitgehongerd uit.
Heerlijk. - Dat komt door de waterval.
De waterval is het belangrijkst.
Die mengt de chocolade, maakt het luchtig en schuimend.
Trouwens, dit is de enige fabriek... - Dat heb je al gezegd.
Jullie zijn wel klein, hè? - Logisch, we zijn kinderen.
Nou en? Ik ben nooit zo klein geweest.
Ooit wel. - Nee. En weet je waarom?
Omdat ik een hoed op m'n hoofd heb.
Met die korte armpjes zijn jullie niks.
Weet u nog hoe het was om 'n kind te zijn?
Of ik dat nog weet?
Weet ik dat nog?
Eigenlijk had Willie Wonka al jaren niet meer aan z'n jeugd gedacht.
Snoep of je leven.